Kayıtlar

Aşkın Yol Açtıkları

   Bir insana duyduğumuz sevgi yüzünden diğer insanlardan nasıl nefret edebiliyoruz?    Sevgi nedir? Karşımızdaki insana kendimize yakın olduğunu düşündüğümüz için duyduğumuz içsel yakınlığın dışa vurumudur. Sevgiyi bu şekilde sadece karşımızdaki için beslersek nerde kalır sevginin evrenselliği. Nerede kalır hümanizm duygusu. Sevginin daha fazlasını hissedersek bu aşk oluyor. Aşkın sonucunda da kıskanmaya başlıyoruz. Bundan kaynaklanıyor diğer insanlara nefretimiz. Paylaşamamak tek olma isteği belki de bencillik ama bu duyguların hepsi aşk ile geliyor. Aşk olmadan yaşayamıyoruz yaşayamıyoruz. Sevgiyle nefret bile bu durumda yan yana gelebiliyor.

Bizi En Çok Sevdiklerimiz Üzer

                 Bizi En Çok Sevdiklerimiz Üzer         Gelmişiz fazlaca garip olan bir zamanda dünyaya. Kimsenin kimseyi düşünmediği sadece kendi mutlulukları için yaşadıkları, çıkarlar doğrultusunda birbirlerini kırıp döken, acı, savaş ve gözyaşının olduğu bir zaman dilimi bu da..           Herkes mi böyle diye soruyorum içimden.. Herkes mi yanlış herkes mi kaybolmuş herkes mi kendini düşünüyor.           Nerede bu güzel düşünen insanlar.. Bir yerlerde onlar da varlar. Onlar kendilerini düşünmeyip sevdiklerini düşünüyorlar.          Bunu haketmeyecek kadar güzel sevilenler var. Şanslılar onlar. Mutlu olmayı başarıyorlar hem de seviliyorlar.           Peki ya onları sevenler yani şansız olanlara ne olacak?  Acı çekecekler.  Her seferinde üzülüp içleri sökülene kadar ağlayacaklar. Yapabilecekleri bir şey olm...
                Bir isim insanın canını ne kadar yakabilir?  Bu ismi kimin nerede, nasıl, neden, kime söylediğine göre değişir. Kimi etkilediği de değişir.         Dudaklardan çıkıyor o ses...  Bize ulaşıyor kafamızın en derinine kazınıyor, içimize ateş düşürüyor, bizi boşluğa bırakılmışlığa sevk ediyor.        

Pentagram (Mezarkabul) - For Those Who Died Alone

Resim

Umutsuzluk

Umutsuzluk Umutsuzluk...Umutsuzluk...Umutsuzluk Korkunç bir kızgınlık bunalımı içindeyim, sönüyorum.Bu biraz daha sürerse, eyvah! Nedenini söyleyeyim mi? Fakat bu o kadar tuhaf ki, gülersiniz diye kendi halime gülüyorum. Koca bir dünya içinde yalnızım. En yakın arkadaşlarımın arasında , sokağa çıplak çıkmış duygusuyla titriyorum. Herkesin vicdanı kapalı, örtülü yalnız ben çıplak! Umutsuzluğumun derecesini düşünemezsin. Kendimi taşlara çarpasım geliyor. Fakat hani benim yurtsever kanımla kirlenecek temiz taş?

Hayallerinden Vazgeçmek

Hayaller.. İnsanın çocukluğuyla başlayan sürecin de kendisini olmak istediği yerlerde görmesi   belki insanlardan belki evinden kaçabileceği yerleri düşünmesi kendini oralarda görmesidir. Biz her zaman o kurduğumuz yerlerde mutlu oluruz. Hep orada kendi seçtiğimiz insanlarla mutlu oluruz. Kendi seçeceğimiz hayatı yaşamak yaşayacağımız hayal ederek mutlu oluruz.  Hayaller insanın kaçışlarıdır. Dokunulmaması gerekir. İnsanın ona ulaşması için yardım etmek gerekir. Onun yoluna çıkıp engel olunmamalıdır.  İnsanın hayalleri yıkmak o insana yapabileceğiniz en büyük kötülüklerdendir .   Hayalleri yıkmak o insanı olmak istediği şeyden vazgeçirir. Hayattaki amacını yok eder. Yaşama nedenini ortadan kaldırır.  Ve o  insan artık mutlu olamaz.
                                                                                                                                                                                    Gözyaşları                                                                                                       ...